​Eén van de grotere uitdagingen die we als mens kunnen ervaren is het omgaan met emoties.
Meer specifiek de emoties die we als negatief bestempelen, zoals verdriet, angst, schuldgevoel en schaamte,
boosheid …. Meestal hebben we geleerd om deze emoties te vermijden, via allerlei mechanismen, bewust of onbewust. We willen graag allemaal liefst zo snel mogelijk van deze pijnlijke emoties verlost worden. 
 
Een inzicht dat hierbij behulpzaam kan zijn is het besef dat elke emotie een gevolg is van een gedachte die op dat moment door je heengaat, en waar je geloof aan hecht. Dit kan ook een onbewuste gedachte zijn.
Het lichaam reageert dan op deze gedachte met een fysieke sensatie. Deze sensatie ervaren we als een emotie, vb. angst kan zich laten voelen via een spanning in je borst, of onaangename kriebels in je buik, of hartkoppingen, enz. …
Een emotie is dus een weergave, een symptoom, van een gedachte die je gelooft (overtuiging).
M.a.w. om verlost te worden van een pijnlijke emotie dienen we de oorzaak ervan aan te pakken, namelijk de onderliggende negatieve overtuiging.
 
Misschien heb je al ervaren dat positief denken hier niet automatisch een oplossing bij biedt. Althans geen duurzame oplossing: de negatieve gedachten komen in één of andere vorm steeds terug.
Dit komt omdat meestal dit positief denken een subtiele strijd is tegen wat er is op dat moment (het ervaren van pijn). Je wilt dit weg.  Heel menselijk en begrijpelijk, maar strijden tegen iets levert onbewust extra negatieve energie aan hetgeen dat je weg wilt.
Eigenlijk worden we hier geconfronteerd met een paradox: om iets te laten verdwijnen, loslaten, helen, …. dienen we het net te aanvaarden. Concreet komt dit neer op het kijken naar de pijnlijke overtuiging /emotie zonder oordeel.
 
In al de jaren dat ik mensen begeleid, ben ik gaan ervaren hoe belangrijk het is om te leren oordeel-loos te kijken.
Dit is een proces dat in verschillende fasen verloopt en die elkaar ook overlappen heen en weer:
 

• De eerste stap is om je aandacht te trainen. Om aanwezig te leren zijn in het Nu-moment en daarin bewust te observeren welke gedachte er door je heen gaat. Hierbij leer je ook te zien wat de diepere kernovertuiging is, vanwaaruit deze gedachte voortkomt. Je oefent ook het bewust worden van je aangeleerde beschermingsmechanismen, zodat je deze gemakkelijker kan herkennen in je dagelijks leven. Deze beschermingsmechanismen dienen zachtjes aan doorprikt te worden, anders blijven ze met je aan de haal gaan en kan je niet tot dieper bewustzijn komen.
• Een volgende stap is om met je aandacht naar het lichaam te gaan. Je observeert de fysieke sensatie (emotie), die de uiting is van de negatieve overtuiging (het verhaal over jezelf en anderen). Deze fase kan gepaard gaan met het herstellen of versterken van je lichaamsbewustzijn, zodat je de emoties bewuster kan en durft te voelen. Dit is een belangrijke stap: met je aandacht in je lichaam, is het gemakkelijker om in het Nu-moment te zijn en te blijven. Het is enkel met je aandacht in het Nu-moment, dat je kan kijken zonder oordeel.
• Nu je in deze observator houding bent, ontstaat er ook een innerlijke afstand tussen jou en de emotie. Dankzij deze afstand, wordt het mogelijk om meer veiligheid te ervaren naar deze emotie. De oefening is dan om met je aandacht bij deze emotie aanwezig te blijven. Je zal onvermijdelijk steeds terug afgeleid worden door allerlei gedachten, dat is normaal en ook niet erg. Dit komt omdat we allemaal sterk geconditioneerd zijn om weg te willen gaan van pijn-ervaringen. Het gaat erom dat je leert beseffen dat je dan elk moment opnieuw je aandacht terug kan brengen naar de fysieke sensatie, de emotie, zonder het verhaal erbij (de oordelende gedachten, analyseren …).
• Tijdens dit proces zal je dan, al is het in begin maar enkele seconden, ervaren dat je de emotie observeert en voelt, zonder oordeel. Je kijkt en voelt de fysieke sensatie, maar je hebt er geen enkele mening over. Je kijkt in stilte. In die stilte ervaar je veiligheid en vrede, er dient niets veranderd te worden. Je ervaart dat de pijnlijke emotie geen bedreiging is, het is een neutrale ervaring geworden. Je voelt de emotionele pijn als een fysieke sensatie – je onderdrukt ze dus niet - maar je hecht er geen mentale betekenis meer aan. Hierdoor stopt het lijden, je ervaart rust in ‘de pijn’. Wat een bevrijding!

 
Elk moment dat je in deze stilte komt naar de pijnlijke emotie, is een moment van heling van de onderliggende kernovertuiging. Zo verliest deze negatieve overtuiging stapje per stapje zijn macht, totdat ze uiteindelijk helemaal is losgelaten.
 
Tot slot nog een belangrijke toelichting. Dit kijken zonder oordeel, in aanvaarding, betekent niet dat je geen actie kan ondernemen in een bepaalde situatie! Het proces is zodra je in een innerlijke staat van aanvaarding komt, dan kan je vandaaruit de inspiratie krijgen wat de meeste effectieve actie is op dat moment, die voor alle betrokkenen het meest behulpzaam is.
 
Tijdens therapie begeleid ik je hierbij doorheen deze verschillende fasen, waarbij ik de nodige nuanceringen verder toelicht.
We vertrekken elke sessie van jouw dagdagelijkse concrete ervaringen en de problemen die je ervaart. Via gesprek en ervaringsgericht oefeningen ondersteun ik je om stap voor stap tot dieper inzicht te komen. Als rode draad doorheen dit proces oefenen we de beschreven fasen om tot innerlijke rust te komen, en geef ik tips hoe dit mee te nemen in je dagelijkse leven.
 
Ik ondervind, zowel in mijn eigen proces als bij cliënten, dat dit een proces is wat oefening, geduld en vertrouwen vraagt. Maar als je doorzet, ervaar je echt wel resultaat. Je gaat op allerlei manieren merken in jezelf en in je leven, dat het lichter en vrolijker wordt.

Elke mens verlangt naar Liefde. Dit is een basisbehoefte, onze natuur, wie we in essentie zijn.
Hoe kan het dan dat je als mens toch ook angst kunt hebben voor Liefde?
 
 
Ego en identificaties
 
Deze angst komt eigenlijk voort vanuit het ego, en kan zich bijvoorbeeld uiten als jezelf erboven zetten “ik heb niemand nodig”, of jezelf onbewust saboteren in het ervaren van liefde en verbinding.
 
Het ego is een samenraapsel van allerlei aspecten waarmee je jezelf identificeert, dat je zelfbeeld vormt. Deze aspecten zijn overtuigingen, normen en waarden, ervaringen, gevoelens en emoties, je gedragingen, gewoontes, enz. … die vormen je ego.
 
Je kan jezelf identificeren met zowel positieve als negatieve eigenschappen. Dit kan deels bewust en deels onbewust zijn.
De onbewuste identificatie gaat over aspecten die je veroordeelt en die TE pijnlijk voelen voor jezelf. Vb. bepaalde valkuilen, pijnlijke herinneringen, pijnlijke emoties, negatieve overtuigingen over jezelf en anderen, ook bepaalde kwaliteiten in jezelf kan je veroordelen (vb. omdat je hierin misgegrepen werd) ….
Die ga je dus wegstoppen in je onbewuste, ook wel de schaduw genoemd. Dit wegstoppen is een beschermingsmechanisme.
 
 
Wat kan het nadeel van deze identificaties zijn?
 
Identificatie wil zeggen dat je gelooft “ik BEN ….” in plaats van “soms gedraag ik me zo”.
Vb. “Ik ben egoïstisch” in plaats van “in die situatie heb ik me egoïstisch gedragen”.
Voel je het verschil?
Het eerste, de identificatie, is veel pijnlijker om te ervaren.
Toch leeft dit zo bij veel mensen, omdat deze overtuigingen “ik ben (iets negatief)” een collectieve pijn is die doorheen generaties onbewust wordt doorgegeven.
 
Echter deze negatieve identificatie is een illusie: elke mens is in de kern liefdevol, maar dit kan versluierd geraken door misvattingen over onszelf die pijnlijk voelen. Vanuit die onbegrepen pijn kunnen we wel negatief gedrag stellen. En soms kan dit inderdaad heel destructief gedrag zijn, zoals we soms ook op het nieuws kunnen zien of horen. Aan dit gedrag dient uiteraard een grens worden gesteld.
 
Echter je kan ook een grens stellen zonder je te identificeren met dit destructief gedrag (van jezelf of de ander).
De identificatie met het negatief gedrag zorgt ervoor dat je jezelf te kort doet.
Namelijk je miskent de liefdevolle kern in jezelf, de liefde die je in WEZEN bent, je Ziel. En de bijhorende ZIJNS -kwaliteiten die hieruit kunnen voortvloeien zoals wijsheid, creativiteit, vreugde, liefde, kracht, moed, …
Je bent dit als het ware vergeten, en gelooft dat je enkel het ego bent.
Dus doordat je vergeet wie je echt bent, een liefdevol wezen, neemt het ego alle macht. Het zit dan achter het stuur van de wagen die op jouw levenspad rijdt, waarbij je contact (deels) verloren hebt met je ziel, je werkelijke wezen.
 
Bij identificatie met je ego is er dus een schijnbare afscheiding met je ware zelf, je liefdeswezen. Ten diepste leeft het ego hierdoor onbewust voortdurend in angst omdat het zich afgescheiden voelt van deze onvoorwaardelijke liefde, je ware kern.
Vanuit deze onbewuste angst ga je ook leven vanuit strijd, je moet voortdurend vanalles regelen, onder controle hebben en houden, proberen macht te ervaren, e.a. … om jezelf “veilig” te kunnen voelen. Dit kan stress en lijden creëren.
Dit kan in heel veel verschillende soorten gedragingen zich uiten, ook in verschillende mate van intensiteit. Dit hangt af van in welke mate je jezelf identificeert met je ego en in welke mate je jouw ware liefdeswezen begint te herinneren en ervaren.
 
 
Angst voor Liefde
 
Wetende dat de identificatie met je ego uiteindelijk lijden creëert, dan lijkt het logisch dat je deze identificatie graag willen loslaten en je gaat kiezen om te gaan leven vanuit je liefdeskern, je Ziel.
 
Echter dit is niet zo logisch … vanuit het ego bekeken.
 
Namelijk je kan onbewust de overtuiging hebben dat deze negatieve identificatie je meer voordeel oplevert, dan als je dit zou loslaten.
Deze overtuiging is ontstaan omdat je dit ooit zo ervaren hebt.
Voorbeeld:
-  Je kreeg als kind vooral of alleen aandacht als je negatieve gedrag stelde.
-  Onmacht ervaring bij trauma, waardoor de enige manier om toch macht te ervaren was om dan maar te “kiezen” voor de pijn. Het “kiezen” geeft je dan een soort gevoel van toch ook macht te hebben, ook al is het destructief. Deze laatste kan een hele moeilijke zijn om te doorzien en erkennen bij jezelf.
- Soms kan je jezelf zo diep gaan identificeren zijn met “ik BEN slecht”, waardoor je jezelf gaat vastklampen aan “slecht zijn”, omdat dit je een gevoel geeft van bestaansrecht, zelfs al is deze destructief. Het idee om dit los te laten, kan dan een onbewuste doodsangst in je oproepen, want “dan besta ik niet meer.” 
Vanuit deze onbewuste dynamiek in jezelf, kan het ontvangen en ervaren van Liefde dan bedreigend voelen voor je ego.
Je gaat dan strijden tegen alles wat dit negatief zelfbeeld en het eruit voortvloeiend gedrag, zou kunnen gaan ontkrachten. Ook al lijd je hieronder, vanuit het ego bekeken is de drang om te blijven “leven” groter dan het willen vermijden van lijden.
 
… totdat dit het niet meer is.
Uiteindelijk wordt het lijden zo groot, dat je ego “kraakt”: het geeft zich uiteindelijk over aan de Ziel, het accepteert het ‘sterven’. Dit is geen letterlijk sterven, maar het loslaten van de identificaties en overlevingsmechanismen. Er ontstaat dan een opening in jezelf waarbij je terug meer kan herinneren wie je werkelijk bent, je Ziel, onvoorwaardelijke Liefde. Het ego wordt dan dienstbaar als een instrument voor de Ziel.
 
Dit is geen zwart-wit verhaal, maar een geleidelijk proces van bewustwording.
 
 
Herinneren wie je werkelijk bent
 
Er is een ingebouwd systeem in het leven dat ervoor zorgt dat elke mens vroeg of laat zich terug zijn ware wezen gaat herinneren en erkennen.
Het is zo dat hoe meer we vanuit identificatie met ons ego leven, hoe groter de pijn en lijden dat we ervaren. Dit lijden is uiteindelijk de motivator om op zoek te gaan naar verlichting van dit lijden, omdat dit ondraaglijk wordt.
Bij dit ‘kraken van het ego” word je o.a. geconfronteerd met dat je overlevingsmechanismen niet meer werken.  De prijs die je voor deze mechanismen betaalt wordt groter dan hetgeen je ermee tracht te vermijden. Dit zorgt ervoor dat je beetje bij beetje de weg naar binnen aangaat.
 
Dit is een innerlijke reis om stap voor stap je ego te leren kennen:
- waar identificeer ik me allemaal mee?
- welke overtuigingen heb ik?
- welke pijnen en angsten?
- waarom gedraag ik me op bepaalde manieren?
- hoe word ik getriggerd door andere mensen, door situaties, …?
- wat zijn mijn beschermingsmechanismen?
- e.a. ….
Stap voor stap word je ook bewuster van de destructieve mechanismen, de strijd tegen liefde: je gaat observeren telkens wanneer je de neiging hebt om jezelf vast te zetten in negatieve identiteit. Dit kan heel subtiel gebeuren, als een automatisme, waarbij je een soort onbewust genoegen schept in negativiteit en het lijden van jezelf. Het geeft je een soort gevoel van “ik leef” maar op een vervormde destructieve manier.
Hier zit een grote kracht in verborgen maar door verwarring heb je geleerd om deze kracht verkeerd te richten: tegen jezelf en het leven, in plaats van voor jezelf.
Echter elk moment wanneer je doorhebt bij jezelf “he, wat ik nu net dacht en/of voelde (of deed) is een uiting van dit mechanisme in me”, en je kan hier dan met begrip naar kijken zonder dit te veroordelen, dan wordt dit mechanisme telkens een stukje ontkracht. 
Tijdens deze innerlijke reis kan je doorheen een fase gaan waar je ook leert om oude opgeslagen pijnlijke emoties te bevrijden, zonder jezelf erin te verliezen.
 
Dit bewust leren kennen van je ego is eerst nodig, alvorens je de identificatie ermee kan loslaten.
Je leert alles waar te nemen in jezelf:

1. (H)erkennen
2. Begrip
3. Acceptatie: je oefent de veroordelingen los te laten naar wat je observeert in jezelf.

Je gaat doorzien dat “IK BEN slecht” een misvatting is, maar dat je wel jezelf soms negatief kan gedragen. Dit geeft ruimte en opening om dit gedrag van jezelf te erkennen, maar zonder te veroordelen als “ik ben slecht”. Je kan hierdoor ook meer inzicht en begrip krijgen van waaruit je soms dit gedrag stelt, en wat je nodig hebt om te oefenen in ander gedrag, maar steeds vanuit liefde naar jezelf. In elk negatief gedrag (valkuil) zit trouwens een kwaliteit verborgen, die je opnieuw kan leren ontdekken in jezelf.
 
Dit hele proces van (leren) waarnemen is eigenlijk het hervinden van je liefdeskern. Deze veroordeelt niet, dat is de onvoorwaardelijke liefde.
Dit zorgt ervoor dat je geleidelijk aan de identificatie met je ego kan loslaten.
Het ego wordt herkend, het is een onderdeel van jezelf, maar het verhuist naar de passagiersstoel op je levenspad. Je ziel, je ware kern, gaat achter het stuur zitten.
 
Dit is niet zwart-wit maar een gradueel proces. Ook wanneer je ziel meer en meer de leiding neemt in jezelf, dan kan je ook nog momenten, periodes, ervaringen hebben waarbij je jezelf weer even verliest in je ego. Dit zijn dan verdere verdiepingen in bewustwording van jezelf.
Hoe meer je gaat leven vanuit je ziel, hoe meer ook je opnieuw jouw zielskwaliteiten of ZIJNS-kwaliteiten gaat herontdekken.
Het ervaren van deze ZIJNS- kwaliteiten gebeurt vanuit een vredevol gevoel, er is geen strijd rond, je hoeft niets te bewijzen hierbij of erkenning te krijgen. Je kan dan leven in vrijheid en verbinding.
 
 
 
© Kristel De Smedt

​

​In mijn praktijk merk ik dat het dikwijls als beangstigend ervaren wordt om emoties te voelen en te uiten.
Dit is eigenlijk heel normaal. Emoties kunnen soms als overweldigend ervaren worden of onveilig.
Nochtans zijn emoties iets heel natuurlijk en eigen aan mens zijn. Ze kunnen je bewust maken - vb. boosheid die in je opkomt laat je bewust worden dat er over je grens wordt gegaan, waardoor je assertief kan optreden om dit te herstellen. Ze geven ons ook energie - vb. vreugde kan je een boost geven.
Er zitten dus veel kwaliteiten in onze emoties. 
 
Toch duwen we ze dikwijls weg.
 
 
Hiervoor kunnen verschillende redenen zijn:
 
- Als kind kan je negatieve ervaringen hiermee opgedaan hebben. Voorbeeld:

• Je werd gestraft of uitgelachen wanneer je huilde,
• Of je werd niet serieus genomen wanneer je boosheid uitte,
• Je "moest kalm zijn " wanneer je uitgelaten was,
• Of je kreeg de opmerking dat je je aanstelde wanneer je vreugde uitte
• enz. ...

Dit kan een diepe impact hebben: als kind neem je deze ervaringen mee als de overtuiging "emoties zijn slecht" of "als ik huil dan ben ik zwak" of "als ik boosheid uit dan ben ik lastig" enz....
Hierdoor voelt het niet meer veilig om je emotie te uiten, ook niet als volwassene.
Als dit toch dreigt te gebeuren kunnen we ons snel beschaamd, schuldig of angstig gaan voelen.
 
- Soms kan je als kind of volwassene heftige trauma's oplopen waarbij de ervaring te overweldigend is om op dat moment de emotie toe te laten. Als overleving ga je dan automatisch en onbewust de emotie verdringen. Later kan je ergens intuïtief weten dat deze emoties in jou zitten, maar kan er een grote angst zijn om hiermee in contact te komen. Deze angst is heel begrijpelijk, en kan voelen als een soort onbestemde angst om overspoeld te worden.
Maar ook bij minder heftige emoties of gevoelens gebeurt het dat we deze soms liever niet voelen, want niemand wil graag pijn voelen. Dat is een menselijke reflex.
 
- Daarnaast heerst er meerdere generaties lang een collectieve overtuiging dat het rationele boven onze emoties staat. Emoties worden eerder meewarig bekeken en als zwakte of hysterisch gedrag beschouwd. Gevoelens kunnen als zweverig, sentimenteel of aanstellerij veroordeeld worden.
Dit heeft deels te maken met de ontwikkeling van de wetenschap en de verlichting. De wetenschappelijke ontwikkeling is iets positief, maar er is hierbij een nieuw soort dogma ontstaan die zegt dat alles meetbaar, tastbaar en resultaatgericht moet zijn. Hier zitten mooie kwaliteiten in, maar door de overdrijving hierin zijn we een beetje vervreemd geraakt van onze gevoelswereld en intuïtie.
Deze overdrijving naar het rationele is ook een beschermingsreactie, omdat de mensheid ook de destructieve kant kent van emoties (zie verder).
Natuurlijk is het rationele ook belangrijk, maar het is een beetje uit balans geraakt.
De recente stijgingen van burn-out en depressie zijn hiervan symptomen (door onderdrukking van emoties verhoogt de kans op depressie of burn-out).
Een andere uiting hiervan is dat er bijvoorbeeld in het onderwijs eenzijdig wordt ingezet op de cognitieve ontwikkeling (rationele), een beetje op het fysieke (sport) en een heel klein beetje op het creatieve....
Het zou goed zijn als er ook aandacht wordt geschonken aan de emotionele ontwikkeling, door bijvoorbeeld ook vakken te geven die gericht zijn op emotionele intelligentie en bewustzijnsgroei. Hierdoor krijgen alle aspecten van mens zijn evenveel waarde en kunnen deze terug in evenwicht komen.
Het is als een soort slingerbeweging tussen twee uitersten, waarbij we nu op weg kunnen gaan naar het midden.  Er is hier ook wel verandering in aan het komen (vb. de opgang van mindfulness, ...).
 
- Tot slot, een voor de hand liggende reden waarom we als mensen ook wantrouwig naar emoties kunnen zijn, is omdat emoties zich ook destructief kunnen uiten (de meest extreme voorbeelden zijn oorlogen, geweld...). De oorzaak van deze destructieve uitingen beschrijf ik in het volgende puntje.
 

Waarom kan het goed zijn om toch doorheen de angst
je diepere gevoel en emotie opnieuw te leren voelen en uiten?

Als iets er niet mag zijn, gaat dit veroordeelde stuk extra zijn best doen om alsnog gehoord en erkend te worden. Dus emoties die er niet mogen zijn verdwijnen niet, ook al denken we dat omdat we ze wegduwen. Ze gaan een andere uitweg zoeken om alsnog bestaansrecht te krijgen.
Deze weggeduwde emoties geraken hierbij vervormd omdat hier deze lading van veroordeling op zit. De vervorming ontstaat dus omdat de emotie in zijn pure oorspronkelijke vorm niet kan geuit worden.
De vervorming houdt in dat de emotie zijn kwaliteit verliest en zich destructief gaat uiten.
Het 'destructieve' is in essentie eigenlijk een overdrijving, een schreeuw om gehoord te worden.
De veroordeelde emotie geraakt uit balans. Een disbalans ontstaat vanuit het onbegrepen zijn, geen bestaansrecht krijgen.
Hetgeen we willen vermijden (de emotie), gaat ons achtervolgen en net extra impact op ons hebben.
 
Deze destructiviteit kan zich in twee richtingen uiten: naar buiten (naar de ander) of naar binnen (tegen jezelf).
Beide zijn ook met elkaar gelinkt: door de emotie te onderdrukken kan ze na een tijd zich plots naar buiten gaan richten maar dan in een onbeheerste overspoelende vorm. Omgekeerd kan je na een onbeheerste uiting je jezelf hiervoor gaan schamen of schuldig voelen, waardoor je de emotie opnieuw gaat onderdrukken. Dus beide polen houden elkaar in stand.
 
Het is mogelijk om dit patroon te doorbreken en je emoties opnieuw constructief op een veilige manier te leren ervaren en uiten. Hierdoor verliest het destructieve zijn macht over je, en kan je ook opnieuw meer de kracht en kwaliteiten van je emoties ervaren.
​
Hieronder vind je een document met een overzicht en voorbeelden betreft emoties in balans en uit balans:

​Hoe kan je dit helen?
… en opnieuw vertrouwen in het durven voelen en uiten van je emoties?

Soms is het zo'n automatisme geworden om bepaalde gevoelens of emoties weg te duwen, dat je dit niet meer beseft. Bewust worden hiervan is een eerste stap.

Dan kan je ervoor kiezen om stap voor stap te voelen wat er HIER en NU aanwezig is in jezelf.
Het is dus niet een geforceerd gaan graven, maar wel het trainen van aandachtig observeren van wat zich spontaan aandient in jezelf.
Wat je dan waarneemt kan vanalles zijn: gedachten, lichaamsgewaarwordingen (pijntjes, spanningen, of ook leuke gewaarwordingen ...), misschien zie je beelden via je verbeeldingskracht, ... of misschien observeer je een bepaald gevoel. Dit laatste kan gaan van heel subtiele gevoelens tot een heftigere emotie. Het kan ook zijn dat je waarneemt "ik voel niets". Dat op zich is ook een gevoel. "Niet voelen" is dan ook een waardevolle waarneming om bewust van te worden.
Het is normaal dat je hierbij ook veel gedachten kan tegenkomen over toekomst en verleden, die je telkens wegleiden van het hier en nu. Of dat allerlei oordelen en analyses in je hoofd opkomen waardoor je weg gaat van het eigenlijke gevoel.
Dat is een heel menselijk mechanisme; het denken kan je een ervaring van veiligheid geven. Het is goed om van dit mechanisme bewust te worden en met liefde en respect hier ook naar te kijken. Vervolgens kan je ervoor kiezen om opnieuw met je aandacht naar het hier en nu te gaan en bewust weer alles waar te nemen in jezelf wat je tegen komt.
Op deze manier geef je eigenlijk bestaansrecht aan zowel je gedachten als ook je gevoel. Eigenlijk aan alles wat je tegen komt in jezelf. Dit is een belangrijke stap omdat je zo opnieuw meer veiligheid en vertrouwen geeft aan jezelf.

Deze veiligheid kan je vervolgens naar een diepere laag in jezelf brengen. Hier kan je opnieuw dezelfde beweging trainen van observeren van alles wat je waarneemt in jezelf. Het kan zijn dat soms angst opnieuw de overhand neemt en je vlucht in oude patronen, maar dat hoort er allemaal bij. Zodra je hier weer bewust van wordt, kan je ervoor kiezen om opnieuw met je aandacht naar de diepere laag te gaan waar je was gekomen. Het kan zijn dat je op deze diepere laag nieuwe dingen in jezelf ontdekt, bepaalde inzichten opdoet, of bekende emoties tegenkomt maar in een diepere intensiteit.

En zo kan je steeds dieper gaan. Hoe diep?
Zo ver als nodig is voor jezelf, volgens je eigen behoefte en grenzen.
Je komt deze emoties tegen omdat je er klaar voor bent deze bewust te ervaren. Het is namelijk je eigen keuze en je opgebouwd vertrouwen die je tot een diepere laag brengt, vanuit een verlangen naar heling/bevrijding van deze emoties. Door je eigen ritme te volgen en niets te forceren, kan je hierop vertrouwen.
Hoe weet je dat je niets forceert? Door telkens vanuit het HIER en NU te werken, wat je op dat moment SPONTAAN voelt. Hetgeen wat als vanzelf aanwezig is in je waarneming, en daar contact mee maken.
Een uitdaging die je hierbij kan tegenkomen is geduld naar jezelf en het proces dat gaande is.
In een therapie kan ik als therapeut hierbij aanwezig zijn om steeds met jou op een veilige manier deze balans te zoeken tussen verkennen van je gevoel met respect voor je grenzen. Deze grenzen maken bewust dat er op dat moment meer tijd nodig is alvorens naar een volgend stapje te gaan.

Bij heel dit proces kunnen bepaalde hulpmiddelen ondersteunend zijn, die in therapie ingezet kunnen worden. Bijvoorbeeld het uitspreken van wat je allemaal waarneemt kan een stap zijn naar het erkennen en bestaan geven aan jezelf. Soms kan het ook helend zijn om via creatieve vormen expressie te geven aan je gevoel/emotie of gedachten (tekenen, schilderen, klank, beweging, ...).
Het voordeel van deze expressievormen is dat ze kunnen helpen om dingen te uiten die je in woorden niet gezegd krijgt. Ze kunnen je ook tot diepere gevoelens of inzichten brengen waar je alleen via je denken niet bij zou kunnen.
Tegelijkertijd kunnen je gedachten zelf ook mee geïntegreerd worden via deze creatieve expressievormen, zodat denken en voelen verbonden wordt met elkaar.
 
Hoe meer je vertrouwd geraakt met deze hulpmiddelen, hoe meer je deze ook thuis in je dagelijks leven kan toepassen bij het verwerken en liefdevol omgaan met je gevoel en emoties.
 
Hoe dieper je zo steeds dit proces aangaat, hoe meer je ook opnieuw de kwaliteiten en krachten in je emoties gaat herontdekken en ervaren. Deze worden steeds meer bevrijd in jezelf en je kan deze ook terug meer gaan neerzetten in je dagelijks leven. Vb. je merkt dat je assertiever wordt in bepaalde situaties, of dat je jezelf meer openstelt naar anderen, je creatiever wordt enz. ...
Hierdoor sta je ook krachtiger in het leven bij het verwerken van moeilijke ervaringen en gebeurtenissen. Namelijk, het 'denken' kan wel de nodige inzichten geven, maar zonder het doorvoelen ervan blijven we meestal nog ergens in 'vastzitten'. Het doorvoelen is een belangrijk onderdeel van een verwerkingsproces. Het is nodig om iets volledig te kunnen loslaten en om nieuwe inzichten te kunnen integreren en toepassen in je dagelijks leven.
 
Het hoeft dus geen strijd te zijn tussen denken of voelen, maar wel om beide opnieuw met elkaar te verbinden. Het denken in jezelf daalt meer in en wordt geïntegreerd met je voelen en handelen.
Heel dit proces van het accepteren, bevrijden en helen van je emoties is een weg waarin je jezelf steeds meer en meer bevrijd en bestaan geeft.
Je herinnert jezelf "ik mag er zijn". Helemaal zoals je bent.
​

© Kristel De Smedt

​

​“Wat wil ik?” is een veel gestelde vraag die cliënten zich stellen tijdens loopbaanbegeleiding.

Tijdens de coaching wordt in een eerste fase geëxploreerd wat mogelijks je interesses, kwaliteiten, werkwaarden, e.a. … zijn. Soms gaat dit vrij vlot en kom je tot enkele job doelwitten als richting voor je verdere loopbaan.

Echter dit is niet altijd een evident proces. De zoektocht hierin kan een hele uitdaging zijn om allerlei redenen. Als je merkt dat je hierin blijft vastzitten, dan is dit een signaal dat er dieperliggend in jezelf iets anders aan de hand is. Vermoedelijk zijn er dan ideaalbeelden in jezelf aan het werk die je onbewust blokkeren om tot een keuze en actie te komen rond je loopbaanvraag.

Wat zijn ideaalbeelden?

Ideaalbeelden heeft elke mens ooit gevormd in zichzelf, meestal ontstaan deze wanneer we opgroeien als kind. Het zijn overtuigingen, normen en waarden  die we hebben overgenomen van andere mensen die toen belangrijk voor ons waren, zoals bijvoorbeeld onze ouders, grootouders, een leerkracht, e.a. … . Daarnaast kunnen sommige ideaalbeelden ook overgenomen zijn vanuit de cultuur waarin we opgroeien, een soort collectieve overtuigingen die leven in de samenleving.
Het hebben van normen en waarden is op zich positief, het geeft een leidraad in je leven. Echter we spreken van een ideaalbeeld als een bepaalde norm of waarde jou keuzes laat maken en gedrag laat stellen dat eigenlijk niet past bij wie je echt bent. Toch ga je aan dit ideaalbeeld proberen voldoen omdat je bent gaan geloven dat dit zo hoort. Dus als je hier niet aan zou voldoen dan vrees je gestraft (afgewezen, e.a. ….) te worden. Deze angst kan een sterke – meestal onbewuste - drijfveer zijn om steeds naar dit ideaalbeeld te streven.
 
Bijvoorbeeld:
Als kind was je van nature nieuwsgierig, avontuurlijk en ging je spontaan op onderzoek uit. Je vond het ook leuk om veel vragen te stellen en ook door te vragen als een antwoord je niet bevredigde. Stel dat je hierbij een aantal keer de reactie kreeg van anderen “doe niet zo lastig” of “je bent een zeurpiet”. Of dat je avontuurlijke gedrag werd veroordeeld als impulsief, onverantwoord, of misschien als “je bent stout”. De veroordeling die je hierbij ervaarde hoeft niet altijd expliciet uitgesproken geweest zijn, dit kan ook op meer subtiele manieren gebeurd zijn, vb. via lichaamstaal, vermomd onder humor of andere… .
Als kind ga je dan na een tijdje dit ook echt geloven, en zal je de conclusie trekken “ik ga nooit meer nog spontaan en nieuwsgierig zijn, want dan word ik gestraft”.
Hierbij ontstaat dan een ideaalbeeld “ik moet altijd bedachtzaam zijn” (of een variant hierop).
​Hierdoor verliest het kind ook vertrouwen in zijn talent (in dit voorbeeld het talent “spontane avonturier” ). Het zal dit talent gaan wegduwen in zichzelf, alsook de bijhorende valkuil (= overdrijving van de kwaliteit vb. impulsiviteit).
 
Belangrijk hierbij te weten is dat dit alles meestal onbewust gebeurt: een kind kan nog niet bewust reflecteren over zichzelf, de conclusies die het trekt gebeuren eerder op een beeldend niveau in het onbewuste. Hierdoor besef je later als volwassene dikwijls niet meer dat je vanuit deze bepaalde ideaalbeelden leeft.
 
Betreft bovenstaand voorbeeld: op zich is er natuurlijk niets mis met “bedachtzaam zijn”. Integendeel, dat is ook een kwaliteit. Echter bij ideaalbeelden draait het om de woorden “nooit” en “altijd”: deze verwijzen naar overdrijving en extremen.
M.a.w. een ideaalbeeld laat je een gedrag stellen dat uit balans is geraakt.
Het laat je bepaalde kwaliteiten in jezelf (deels) onderdrukken (in het voorbeeld ‘de avonturier’ in jezelf), alsook sommige valkuilen die met het ideaalbeeld te maken hebben. Het laat je streven naar een perfectionistisch en onhaalbaar gedrag, wat uiteindelijk alleen maar je zelfvertrouwen verder ondermijnt (omdat je steeds ontgoocheld in een onrealistisch streven). Dit slorpt ook veel energie op in je.
Je leeft als het ware een beetje vervreemd van jezelf.
 
Terug naar de loopbaanvraag.
Als je leeft vanuit vrij veel ideaalbeelden kan het zijn dat je op den duur echt niet meer weet wat je nu zelf eigenlijk echt leuk of belangrijk vindt in een job. Je bent het zo gewoon geraakt om te leven in functie van verwachtingen van anderen dat je dit niet meer beseft. Het is als een soort automatisme geworden. Je kan dan bijvoorbeeld wel een vaag gevoel van onvrede ervaren, of vermoeidheid, depressieve gevoelens, prikkelbaarheid, e.a. … maar zonder dat je beseft waarom.

Dan kan het helpen om dieper te onderzoeken welke mogelijke ideaalbeelden jij ooit bent gaan geloven. Dit kan je doen door bijvoorbeeld te observeren bij jezelf welke gedachten die beginnen met “ik moet altijd….” of “ik mag nooit…” en schrijf deze neer.
Dit lijstje kan je bespreken met je loopbaancoach, om verder inzicht en begrip te krijgen voor deze ideaalbeelden:
·        begrijpen hoe deze ontstaan zijn en welk mogelijks voordeel deze je toen opleverden
·        welke verdere gedachtegang vloeit uit deze ideaalbeelden voort waardoor je vast zit in je loopbaanvraag
·        welke prijs betaal je hier dan voor
·        hoe kan of wil je deze ideaalbeelden transformeren
·        welke voordelen kan dit opleveren voor jezelf
·        e.a. …
 
Dit proces van bewustwording kan helpen om zo stap voor stap opnieuw te herontdekken wat jouw ware authentieke motivaties zijn naar werk. Wat betekent werk echt voor jou. Welke invulling wil jij hier verder aan geven die echt bij jouw unieke zelf past, los van verwachtingen van anderen. Jouw unieke talenten, normen, waarden en interesses die oprecht aansluiten bij de kern van jouw wezen.
 
Als volgende stap kan je dan onderzoeken hoe dit concreet vorm te gaan geven. Welke acties zijn er nodig zoals bijvoorbeeld een bijscholing, bepaalde job ervaring gaan opdoen, e.a. … Dit kan soms opnieuw angsten en twijfels omhooghalen – het is een lopend proces al doende lerend -   maar je kan dit aangaan in voor jou haalbare stappen.
 
Hoe meer stappen je hierin zet van toch je eigen weg te gaan, hoe meer job- en levensvreugde je hierin kan vinden!
  

​© Kristel De Smedt
​
​

Hier vind je enkele getuigenissen van klanten betreft hun ervaringen bij Persephone.
Hun verhaal kan je mogelijks een concreter idee geven over hoe psychotherapie of loopbaancoaching je kan helpen.


Psychotherapie

"Ik ben bij Kristel terecht gekomen toen ik een burn-out had.
Haar mildheid en begrip heb ik als bijzonder fijn ervaren. Als hoogsensitief persoon heb ik een feilloze radar voor (onuitgesproken) oordelen, maar bij haar mocht alles er écht zijn, ook mijn diepe schaamte en pijn.
Ze weet emotionele ondersteuning mooi te combineren met praktische tips en haalbare thuisopdrachten, maar ook met inzicht en waar nodig met een passend denkkader.
Je kan er praten over concrete problemen, maar ook over spirituele vragen.
Haar talent ligt in het aanwezig zijn bij wat zich aandient en daar creatief mee aan de slag te gaan."
Laura

"Therapie was iets waar ik eerst niet echt voor open stond. Maar ik heb het toch de kans gegeven om het te proberen.
Hierbij kwam ik bij Kristel terecht.  Ze is iemand die je onmiddellijk op je gemak stelt, de vragen die je hebt beantwoordt, je hierin goed begrijpt, luistert en alle tijd voor je neemt. Stap voor stap gaf ze me tips hoe je bepaalde zaken kon aanpakken en bekijken. Het denken en bewust worden is vooral heel belangrijk, dingen uiten en erover praten.
Na een tijd bloeide ik hierin meer open omdat ik vertrouwen in haar kreeg, die ik lange tijd al was verloren in mensen. Enkele tips neem ik nu ook mee in het dagdagelijks leven. Nu kan ik terug stap voor stap mezelf vinden. Dankzij haar kan ik ook zelf al makkelijker een antwoord vinden op mijn vragen.
Als je nog zou twijfelen: ze is heel oprecht en medelevend. Ik heb veel dankbaarheid voor haar. Je komt zeker en vast goed terecht."
Shana 

Eind november 2018  kwam ik totaal ontredderd bij Kristel terecht. Ik had net de diagnose burn-out gekregen waardoor ik me volledig opgebrand, wanhopig en machteloos voelde. Mijn burn-out was niet enkel aan het werk gerelateerd. Reeds vanaf mijn kinderjaren sleepte ik een hele reeks onverwerkte emoties uit mijn verleden met me mee.
Langzaamaan leerde Kristel mij om steeds dieper en dieper doorheen de laagjes van mijn onderbewustzijn te gaan en zo mezelf te confronteren met, en mezelf te bevrijden van, deze onverwerkte kwetsuren. Dit was een moeizaam en pijnlijk proces, met veel vallen en opstaan. Door heel veel te praten, expressie te geven aan mijn gevoelens door middel van creatieve therapie (tekenen, beweging, het uiten van klanken, etc…) heb ik, stap voor stap, mijn echte “ik” gevonden. Kristel heeft me ook getoond dat “alles er mag zijn” (angst, pijn, schuldgevoel, schaamte,….) en aangeraden om mild te zijn voor mezelf en in het “hier en nu” te leven.
Ik ben haar ontzettend dankbaar voor haar steun en voor haar luisterend oor, mede door haar durf ik het nu aan om een nieuwe wending te geven aan mijn leven.”
Sandra


Loopbaancoaching

"Eind 2016 kreeg ik het heel moeilijk op het werk. Maar het beïnvloedde mijn hele persoon. Een soort van transformatie was aan de gang: hevige hartkloppingen, beginnende vrees om onder de mensen te komen, bijna continue hoofdpijnen, rug- en schouderpijn, sterk benauwd gevoel ter hoogte van de borststreek... Ik had het niet meer onder controle.
Mijn dokter schreef me thuis met een beginnende burn-out als diagnose. Hij schreef geen medicatie voor. Hij gaf me een foldertje van loopbaanbegeleiding en zo kwam ik bij Persephone terecht.
Ik herinner mij nog zo goed het eerste gesprek. Ik was angstig, wist niet of ik het zou aankunnen, ik was heel gespannen en helemaal mezelf niet. Kristel ving mij op, ze luisterde met heel veel begrip, en stelde mij gerust dat we hier samen aan konden werken.
Voor de verdere afspraken kon ik beroep doen op 2 loopbaancheques, elk voor 4 uur begeleiding.
Geen minuut was te veel, de tijd vloog voorbij tijdens onze afspraken. Ook kon ik zelf het gesprek mee sturen, met wat voor mij op dat moment het belangrijkste voelde. Ik leerde mijn competenties ontdekken en herkennen in het dagelijks leven, en meer bepaald ook op de werkvloer. Het gaf mij inzichten op relaties en conflicten die ik ondervond op het werk. Met een analyse van mijn sterktes en zwaktes, mijn talenten en kernkwaliteiten, en het uitwerken van een persoonlijk ontwikkelingsplan, kreeg ik al snel vertrouwen in het feit dat deze begeleiding mij nu, maar ook op lange termijn, zou helpen om mezelf beter te kennen en de zaken sterker aan te pakken.
Ik besliste na die 8 uren begeleiding om mijn job te hervatten, dit na 2 maanden ziekteverlof. De eerste maand kwam ik voor 50% terug. Tijdens die maand trof ik maatregelen om 3 jaar lang loopbaanonderbreking zonder motief te nemen onder de vorm van een 4/5 werkweek.
Ik ben heel gelukkig met deze beslissingen, en ze groeiden allemaal uit de gesprekken met Kristel. De gesprekken maakten mij sterker, en ook meer voorbereid op eventuele herval. Ik weet dat ik het niet meer zo ver zal laten komen. Ook weet ik dat er zaken zijn die ik niet kan veranderen, en als ik deze niet kan aanvaarden, dan kan ik best ervan weg stappen."
Valerie

"Ik had de keuze uit behoorlijk wat adressen voor loopbaancoaching, maar op de ene of andere manier sprong Persephone er voor mij uit... . De aanpak die Kristel gebruikt en de handvaten die ze me aanreikte,  heb ik als zeer positief ervaren. Zij heeft me doen inzien dat ik mijn talenten moet benutten en daar ben ik haar zeer dankbaar voor! 
Het is keihard werken aan jezelf, maar méér dan de moeite waard!" 
Barbara Van Ginneken

Veel van de cliënten die ik begeleid (therapie) hebben vragen of problemen die dieperliggend hun oorzaak hebben in de kindertijd.
Dit roept soms de reactie op  “ik wil niet graven in het verleden, ik geloof daar niet in”. Dit is een begrijpelijke reactie: we kunnen namelijk gebeurtenissen uit het verleden niet veranderen. Daarnaast kan het ook beangstigend zijn om daarmee opnieuw geconfronteerd te worden als het gaat om pijnlijke gebeurtenissen. Het is menselijk dat je in eerste instantie hier liever geen aandacht aan wil schenken. Als therapeut respecteer ik dit en ga ik dit zeker niet forceren, dat spreekt voor zich.
Het is in therapie ook geen doel op zich om hiernaar op zoek te gaan.  Ik vind het belangrijk om elke sessie te vertrekken vanuit wat er op dat moment op de voorgrond staat bij de cliënt, in het hier en nu in zijn/haar dagelijks leven.
 
Toch kan het zinvol zijn om open te staan voor het idee dat je als volwassene  een ‘innerlijk kind’ met je meedraagt. Dit innerlijke kind kunnen we onderscheiden in ‘het gekwetste kind’ en ‘het goddelijke kind’.

Het gekwetste kind
Het gekwetste kind in je draagt die emoties, gedachten, gedragingen, …. met zich mee die je vroeger als kind hebt ervaren bij pijnlijke gebeurtenissen EN die je toen op dat moment niet hebt kunnen verwerken.
Namelijk, als kind heb je niet altijd de mogelijkheid om je emoties op een liefdevolle manier te beleven en uiten. Hier kunnen allerlei redenen voor zijn:

• Er is onvoldoende veiligheid en begrip in de omgeving voor het kind (en zijn emotie).
• Als kind heb je nog niet het bewustzijn om bepaalde gebeurtenissen te kunnen plaatsen of begrijpen.
• De pijnlijke gebeurtenis is te heftig (trauma) waardoor het kind dit niet kan vatten. Het kind wordt overspoeld door de moeilijke ervaring waardoor het niet anders kan dan zichzelf af te sluiten van de heftige emotie. Op dat moment is dit nodig als bescherming- en overlevingsreactie.
• Mogelijks vanuit loyaliteit en liefde voor de ‘dader’ kan het kind de ‘schuld’ op zichzelf betrekken: dit gebeurt onbewust maar kan maken dat het kind de oorspronkelijke pijn wegduwt in zichzelf.
• … en zo zijn er nog vele andere mogelijke redenen

Echter emoties verdwijnen niet vanzelf. Een emotie – het woord betekent letterlijk ‘bewegen’ -  dient van nature te stromen. Als je op een veilige manier expressie kan geven aan je emotie en hierin gehoord,  gerespecteerd en erkend wordt, dan kan dit een belangrijke en positieve bijdrage leveren aan het verwerken en helen van pijnlijke emoties. Hierdoor kan de emotie als het ware ‘oplossen’. Het is als een golf in de zee die opkomt:  als je deze niet tegenhoudt maar zijn natuurlijke weg laat gaan, dan gaat deze als vanzelf uitrollen en tot rust komen.


Wanneer deze mogelijkheid voor het kind er niet is, zal het dus – meestal onbewust – deze onverwerkte emotie met zich mee blijven dragen. Dit kunnen gevoelens zijn van pijn, verdriet, boosheid en angst. Hoe langer dit in het kind blijft ‘woekeren’, hoe meer laagjes van andere gevoelens en overtuigingen hier bovenop kunnen komen:  schaamte, schuldgevoelens, verwarring, en vele andere… .  Deze kunnen mee zijn zelfbeeld gaan vormen.
 
Dit alles kan je onbewust blijven meedragen als volwassene, als ‘het gekwetste kind’ in jezelf.
Dit gekwetste kind kan je als volwassene confronteren met gedachten, gevoelens, gedragingen in jezelf waar je hinder van ondervindt. Die je NU op één of andere manier blokkeren in je leven. Die je bijvoorbeeld ongelukkig maken, energie opslorpen, … of je saboterend gedrag laten stellen. Hierbij besef je of begrijp je niet altijd vanwaar dit komt.
Tenminste dit is zo, zolang dit gekwetste kind onbewust in je aanwezig is.
 
Namelijk, zodra je als volwassene bewust contact maakt met dit gekwetste kind in je, gaat het zich gezien en erkend voelen. Dit laatste is belangrijk voor heling.
Vanuit dit standpunt bekeken gaan we in therapie dus niet ‘graven naar het verleden’ maar word je bewust van hoe je het verleden hebt meegenomen naar het heden.
De ‘negatieve’ gedachten, emoties  en overtuigingen kunnen eindelijk bestaansrecht krijgen. Iets bestaansrecht geven is een vorm van liefde, wat maakt dat de kwetsing geheeld kan worden en losgelaten. Het ‘verleden’ wordt dan effectief het verleden. Je kan meer in het HIER en NU leven.
Door bewust te worden van het gekwetste kind in jezelf, verliest het ook zijn macht over je: als volwassene ga je steeds meer in je dagelijks leven herkennen welke gedachten en emoties komen van het gekwetste kindje. Hierdoor krijg je de mogelijkheid om te oefenen in nieuwe keuzes maken, om nieuwe perspectieven, overtuigingen en gedragingen aan te leren aan jezelf.
Belangrijk hierbij is dat je dit niet doet vanuit veroordelingen naar jezelf (het gekwetste kind) maar vanuit zelfzorg. Wederom is bestaansrecht geven hierbij belangrijk: het gekwetste kind moet niet ‘verdwijnen’ of ‘opgelost’ worden, maar begrepen worden. Het zal altijd in ons blijven bestaan, maar op een andere manier. Je leert als een liefdevolle moeder naar het kind in jezelf kijken.
 
Hoe doe je dit nu concreet?
Alle verandering begint met bewustwording, zoals hierboven reeds beschreven. Vervolgens is het nodig dat je de verworven inzichten over het kind in jezelf gaat herkennen in je dagelijks leven, dat je ze ook gaat voelen en doorleven. Hierbij kunnen bepaalde oefeningen ook helpen, zoals schrijfoefeningen, creatieve oefeningen, visualisaties, werken via lichaamsgewaarwordingen, en vele anderen.
Therapie kan je hierbij ook tijdelijk ondersteunen op verschillende manieren die het best bij je passen op dat moment (via gesprek en bovenvermelde oefeningen).
 
Het kan een proces zijn met vallen en opstaan, doorheen de verschillende lagen in jezelf die je hierbij tegenkomt. Ik heb zelf bijvoorbeeld lang moeite gehad om echt het contact aan te gaan met dit kind in mezelf. Ik was ervan vervreemd geraakt en duwde het steeds (onbewust) van me weg. Met doorzettingsvermogen - en veel geduld en hulp ook van enkele therapeuten -  heb ik hier gaandeweg opnieuw vertrouwen in beginnen krijgen.
Ik ondervind – zowel bij cliënten als bij mijn eigen proces – dat dit de moeite waard is. Door opnieuw te leren met liefde naar het gekwetste kind in jezelf te kijken, door met geduld en mildheid dit contact bewust aan te gaan, kan er ook veel moois naar boven komen….
De weg die ik tot nu toe hierin heb afgelegd, maakt dat ik bijvoorbeeld opnieuw meer bewust ben geworden van mijn talenten,  mijn zelfvertrouwen versterkt is, mijn creativiteit meer naar boven komt, … . Dit heeft concreet ook mijn job keuze beïnvloed, mijn dagelijkse levensstijl, vriendschappen, ….
 
Het goddelijke kind
Het mooie van zo’n proces  brengt me bij het ‘goddelijke kind’, waar ik in begin ook even over sprak. Het goddelijke kind hebben we allen in ons. Dit is ook een deel van het ‘innerlijke kind’, meer specifiek de kwaliteiten die je als kind van nature in je draagt.
Zijnde spontaniteit, levensvreugde en -vuur, creativiteit, onschuld, puurheid, liefde e.a. …..
Bij elke persoon kunnen deze zijnskwaliteiten zich op een unieke manier uiten in specifieke talenten.
De mate waarin je deze kwaliteiten van dit goddelijke kind kan ervaren en neerzetten in je leven, zal beïnvloed worden door je gekwetste kind. Ongeheelde kwetsingen kunnen voor een deel bepaalde kwaliteiten in jezelf ook mee gaan wegstoppen. Dus hoe meer  je het helingsproces van je gekwetste kind aangaat, hoe meer je hiervan de vruchten kan plukken via het steeds meer gaan ervaren van je goddelijke kind. Omgekeerd kan het goddelijke kind je ook helpen bij dit helingsproces. Beide beïnvloeden elkaar. Ze maken immers samen deel uit van je innerlijke kind.
 
 
In een therapeutisch proces kan er veel meer bij komen kijken dan hierboven beschreven.  Er zijn nog vele andere manieren, visies en benaderingen mogelijk. Elk heeft zijn eigen waarde, afhankelijk van jouw persoon , soort probleem en fase in je leven.
Besef ook dat je als mens nooit helemaal gevoelens van pijn, angst, boosheid, … kan uitsluiten, dit hoort bij het leven hier op aarde. Het gaat erom hoe je hiermee omgaat, zodat moeilijke emoties en ervaringen je niet meer overspoelen.  Je voelt ze maar je lijdt er niet meer onder.
Het ontdekken, herwaarderen en liefdevol contact maken met het kind in jezelf is één van de mogelijkheden om dit proces aan te gaan.
Dit kind draagt veel potentieel in zich en kan je leven werkelijk verrijken.
 
 
© Kristel De Smedt